اصالت ذاتی مقدم است ، بر تربیت خانوادگی یعنی اول باید ریشه خانوادگی انسان درست باشد ، تا بتوان او را تربیت نمود ، پرداختن به تربیت ، قبل از توجه به ریشه خانوادگی انسان مانند تزیین خانه کاه گلی می باشد .

نصیحت نا اهل را چون گردکان بر گنبد است!!!

در تاریخ آمده است ، به رسم قدیم روزی شاه عباس کبیر در اصفهان به خدمت عالم زمانه "شیخ بهائی" رسید ، پس از سلام و احوالپرسی از شیخ پرسید :
در برخورد با افراد اجتماع " اصالت ذاتیِ آنها بهتر است یا تربیت خانوادگی شان" ؟
شیخ گفت : هر چه نظر حضرت اشرف باشد ، همان است ، ولی به نظر من "اصالت" ارجح است .
و شاه بر خلاف او گفت : شک نکنید که "تربیت" مهم تر است !
بحث میان آن دو بالا گرفت و هیچیک نتوانستند یکدیگر را قانع کنند بناچار شاه برای اثبات حقانیت خود او را به کاخ دعوت کرد تا حرفش را به کرسی نشاند .
فردای آن روز هنگام غروب شیخ به کاخ رسید بعد از تشریفات اولیه وقت شام فرا رسید سفره ای بلند پهن کردند ولی چون چراغ و برقی نبود مهمانخانه سخت تاریک بود در این لحظه پادشاه دستی به کف زد و با اشاره او چهار گربه شمع به دست حاضر شدند و آنجا را روشن کردند!
درهنگام شام ، شاه دستی پشت شیخ زد و گفت دیدی گفتم "تربیت " از "اصالت " مهم تر است ما این گربه های نا اهل را اهل و رام کردیم که این نتیجه اهمیت "تربیت" است 
شیخ در عین اینکه هاج و واج مانده بود گفت من فقط به یک شرط حرف شما را می پذیرم و آن اینکه فردا هم گربه ها مثل امروز چنین کنند!!!
شاه که از حرف شیخ سخت تعجب کرده بود گفت : این چه حرفیست فردا مثل امروز و امروز هم مثل دیروز!!! کار آنها اکتسابی است که با تربیت و ممارست وتمرین زیاد انجام می شود
ولی شیخ دست بردار نبود که نبود تا جایی که شاه عباس را مجبور کرد تا این کار را فردا تکرار کند .
لذا شیخ فکورانه به خانه رفت .
او وقتی از کاخ برگشت بی درنگ دست به کار شد چهار جوراب برداشت و چهار موش در آن نهاد.
فردا او باز طبق قرار قبلی به کاخ رفت تشریفات همان و سفره همان و گربه های بازیگر همان .
شاه که مغرورانه تکرار مراسم دیروز را تاکیدی بر صحت حرفهایش می دید زیر لب برای شیخ رجز می خواند که در این زمان شیخ موشها را رها کرد
در آن هنگام هنگامه ای به پا شد یک گربه به شرق دیگری به غرب آن یکی شمال واین یکی جنوب ............
و این بار شیخ دستی برپشت شاه زد و گفت : شهریارا ! یادت باشد اصالت گربه موش گرفتن است گرچه "تربیت" هم بسیار مهم است ولی"اصالت" مهم تر!
یادت باشد با "تربیت" می توان گربه اهلی را رام و آرام كرد ولی هرگاه گربه موش را دید به اصل و "اصالت" خود بر می گردد.

از پیاز به عنوان یک داروی ضدعفونی کننده استفاده می‌شود.

مالیدن آب پیاز به صورت از ایجاد لکه‌ها جلوگیری می‌کند. و از مخلوط آب پیاز و عسل می‌توان به عنوان یک کرم ضد چروک استفاده کرد.

پیاز سرشار از ویتامین C، کلسیم، منیزیم، فسفر، پتاسیم، سدیم، گوگرد و اسید فولیک و مقدار کمی آهن، مس و روی است که تاکنون تحقیقات زیادی برای اثبات خواص آن صورت گرفته است.

خوردن پیاز در پیشگیری از پوکی استخوان مؤثر است؛ چرا که پیاز با جلوگیری از کاهش مواد معدنی به ویژه کلسیم موجود در سلول‌های استخوانی از بروز پوکی استخوان جلوگیری می‌کند.

پژوهشگران دانشگاه برن سوئیس، ترکیبی در پیاز شناسایی کرده اند که از کاهش حجم استخوان و پوکی آن جلوگیری می کند. این ماده در پیش گیری در کاهش نیافتن مواد مصرفی ـ به ویژه کلیة سلول های استخوانی ـ تأثیر زیادی دارد.

پیاز، قند خون و کلسترول را پایین می‌آورد.

به عنایات حضرت ابوالفضل علیه السلام همسرش حامله شد.

جناب حجه الاسلام و المسلمین آقای حاج شیخ علی اكبر قحطانی در 6 صفر الخیر 1416 ق نقل كردند که آقای حاج شیخ عبدالحسین فیاض دشتی می‌گفت:

شخصی از اهل سنت سالیان متمادی از فرزند محروم بود. یك روز در مراسم تعزیه حضرت امام حسین علیه السلام به بانی تعزیه می‌گوید: چنانچه حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام حاجتم را روا كند، هدایایی تقدیم شما خواهم نمود.
همان شب به عنایات حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام همسرش حامله می‌شود و  مدت سه سال از وقوع این كرامت می‌گذرد كه هر سال ماه محرم كمكهای نقدی و جنسی خود را به هیئت تقدیم می‌دارد.

 مدت ده سال بود بچه‌دار نمی‌شد.
یكی از موثقین از شیعیان كویتی به نام محمدمراد نقل می کند كه :

شخصی از اهل سنت ، مدت ده سال بود ازدواج كرده بود ولی بچه‌دار نمی‌شد حتی به دكترهای لندن و آمریكا مراجعه كرد و نتیجه‌ای ندید. تا اینكه یك روز آن مرد سنی جریان را با محمدمراد در میان می‌گذارد و محمد مراد به وی می‌گوید: من دكتری را به شما معرفی می‌كنم كه كارش برو برگرد ندارد!
از كویت با همدیگر به سمت كاظمین حركت می‌كنند و به زیارت امام موسی بن جعفر و امام محمد جواد علیهما السلام مشرف می‌شود و مدت ده روز در آنجا می‌مانند. پس از ده روز به طرف سامراء حركت می‌كنند و مرقد امام علی النقی و امام حسن عسگری علیهما السلام را زیارت می‌كنند. سپس به نجف اشرف می‌روند و به زیارت حضرت علی بن ابیطالب علیهما السلام نائل می‌شوند و بعد از آن عازم كربلا می‌شوند و به زیارت امام حسین علیه السلام و حضرت قمر بنی هاشم علیه السلام می‌روند.
ده روز هم در اینجا توقف می‌كنند و به زیارت می‌پردازند و سپس به كویت برمی‌گردند.
پس از چهل روز آثار حاملگی در همسر مرد سنی ظاهر می‌شود و او به محمدمراد كه شیعه بوده است می‌گوید: مژده مژده كه همسرم حامله شده است! باری، مرد سنی پس از گذشت چندین سال، دارای یازده فرزند شده و اسم هر یك از فرزندانش را نیز به نام علی علیه السلام و فرزندان علی علیه السلام می‌گذارد.

وقتی حاجیان به شیطان سنگ می زنند ، شیطان به برخی از این حاجیان می خندد و می گوید :

این ، جماعت که امروز به من سنگ می زنند ، برسند شهرشان به من زنگ می زنند .

رمى جمرات؛ رمى هر شیطان و شیطنت

معناى سنگ زدن به جمره آن است كه من هر شیطان و شیطنتى را رمى كردم. پس اگر انسانى خود جزء شیاطین انسى باشد، هرگز قدرت و  لیاقت رمى ندارد.

وقتى شیطان قرین(همنشین) كسى باشد، او نمى‌تواند قرین خود را رمى كند؛ «و من یعشُ عن ذكر الرحمن نقیّض له شیطاناً فهو له قرین»(1)، «و من یكن الشیطان له قریناً فساء قریناً.»(2)

كسى كه از یاد حق غافل است و نام حق و یاد حق را نمى‌شنود و نمى‌بیند، كیفرى را كه خداوند متعال به او مى‌دهد، آن است كه شیطان را قرین و مقارن او مى‌سازد و كسى كه شیطان قرین او باشد، به همسفر بدى مبتلا است و از آنجا كه شیطان قرینش مى‌باشد، دیگر او را رمى نمى‌كند و  چنین كسى در حقیقت اعمال منا را انجام نداده، به سرّ رمى جمرات نرسیده و حجّ او ناتمام است.

پی‌نوشت‌ها:

1ـ زخرف: 36 .

2ـ نساء: 38 .

منبع:

كتاب عرفان حج، ‌آیة الله جوادی آملی .

سه کس را در سه هنگام می توان ، شناخت :

۱- دلاور را به هنگام جنگ

۲- بردبار را به هنگام خشم

۳- رفیق را به هنگام نیاز